“Toeval bestaat niet” zijn gevleugelde woorden in het circuit waarin we met de Vereniging ronddolen. Ik zet er wel eens vraagtekens bij, maar soms kun je er niet omheen lijkt het.
Ik heb al geschreven, dat ik, omdat ik niet keek naar de lijst van lezingen voor dit seizoen, de fout maakte om de lezing met Loes Hof een week te vroeg te zetten.
Er zijn oplettende lezertjes, die het meteen zagen (de anderen weten al wanneer het is en kijken dus niet naar de datum), en die meteen aan de bel trokken. Goede raad is duur. Ik spreek met JanWillem af dat hij Loes Hof gaat bellen om te kijken of het voor haar verzet kan worden. Het komt Loes Hof beter uit op de 11de (toeval?!) dus spreken we af om Loes op de 11de te laten komen.
Na een tijdje kom ik op het idee Jan Valk van Mozamo te bellen of Mozamo wel vrij is die avond. Die heeft natuurlijk geen agenda thuis en moet op de fiets over de gladde weg naar Mozamo om te kijken. De avond blijkt gereserveerd te zijn door de SP, je weet wel de Socialistische Partij. Hij probeert ze te bellen maar krijgt geen gehoor. Gelukkig belt hij mij weer en heb ik een zwager die lid is van die partij. Een van de mensen die mijn zwager opgeeft kent Jan Valk weer, dus hij zou haar bellen.
Ik ga intussen op de manier, die we van Bettina Brei geleerd hebben, in trance om te manifesteren dat de SP de avond in Mozamo niet meer nodig heeft. Net toen ik daarmee klaar was belt Jan me weer om te zeggen dat de SP Mozamo niet meer nodig heeft (toeval?!!). Het is een hele zorg minder omdat we anders alles weer terug hadden moeten draaien. En toen we Fred vroegen of hij de 11de wel kon zei hij dat hij blij was dat het de 11de was, want de 18de kon hij plotseling niet (toeval?!!!).
Maar Coby had niet op de datum gelet in de Pariodiek en had het idee dat er meer leden zouden zijn, die dat niet zouden doen. We moesten dus iedereen bereiken, maar hoe? Van zo’n 20 leden hebben we het E-mail adres, die konden we mailen. Er waren drie leden en het bestuur op de algemene ledenvergadering, die konden we het zeggen. En Coby en ik hebben de rest van de leden, waar we het telefoonnummer van hadden, gebeld. In de krant stond het al goed dus mensen van buiten zouden het ook weten. Het meest jammere was het voor Maria, de vriendin van Willem, die haar werk al had opgezegd om de 18de te kunnen komen, helemaal uit België.
Doordat ik de avond van de 18de nog bij Mozamo ben geweest weet ik dat niemand voor niets is gekomen.
Het had allemaal nog erger gekund. We zullen dus in de toekomst beter op de datum letten.
Als je een E-mailadres hebt,
stuur het naar jmschouten@hotmail.com
Joop
Algemene Leden Vergadering
Kort verslag van de jaarvergadering, gehouden op 3 januari 2010
Aanwezig: Ettje de Vries, Ank Goudriaan, Frank Bonte en uiteraard Fred Clardy
Bestuur: Coby, Jan Willem, Joop (voorzitter) en Willem
De voorzitter opent de vergadering en bedankt de leden die, ondanks het slechte weer, toch de moeite namen om te hier aanwezig te zijn.
Het financieel jaarverslag wordt doorgenomen en op een aantal punten kort toegelicht. Joop zegt namens Rens (penningmeester) dat de vereniging een financieel redelijk goed jaar heeft doorgemaakt. Daarom is besloten de contributie voor het nieuwe jaar niet te verhogen.
Maar we moeten zo’n verhoging niet te lang voor ons uitschuiven omdat anders de verhoging ineens te groot zal worden en er misschien weer leden zouden afhaken.
Ledenstand en open dag
Minder positief is het feit dat we in het afgelopen jaar een aantal leden zijn kwijt geraakt. Willen we op den duur niet in de problemen komen, dan is het nodig dat we er weer wat bij krijgen. Ook staat de inhoud van de open dag ter discussie. Hoe, dat bespreken we via een apart agendapunt.
De lezingen (Jan Willem)
Deze worden kort doorgenomen. Op een enkele uitzondering na waren de lezingen vrij tot zeer succesvol. Over Avani van Leeuwe was iedereen zelfs zo enthousiast dat deze voor het nieuwe jaar opnieuw is uitgenodigd. Ook Ellen Engelman deed het goed en komt terug.
Ook werd nog even stil gestaan bij:
de interessante lezing over Damanhur (waar Jan Willem opnieuw is geweest en waarvan hij nu zeker kan zeggen dat het beslist geen sekte is).
De lezing met Johan Oldenkamp waarvan het bijzondere leven dat deze man leidt (geen pinpasjes, geen elektra maar heel sober op zichzelf) behoorlijk opviel.
Lia Schippers (psychometrie) die onverwacht moest invallen voor Loes Hof en dat perfect deed.
De huisavond met Irma den Riet (psychometrie) kaartleggen was wel leuk maar toch wel veel van hetzelfde. Daarnaast waren er huisavonden met:
Joke Visser (horoscoop uitleg),
bij Tashir Zentveld,VeraHegeman metBioGenesis en Biotac Tachyonen en Annelies Weenings met Psychometrie
Omvang:
Het aantal boeken steeg in 2009 met 13 (2 door aanschaf en 11 door giften) tot 202 boeken.
Lenen:
In 2009 werden 79 boeken uitgeleend (gemiddeld 9 boeken per avond) aan totaal 22 personen.
In 2010 wordt verder gegaan met het opnieuw bestickeren en herstellen van de boeken. Ook zal worden onderzocht in welke categorieën er nog boeken ontbreken.
Verkoop boeken
In 2009 werden 148 niet esoterische boeken uit giften verkregen. Daarvan werden er inmiddels 23 verkocht. Nog 125 te gaan dus. De opbrengst is bestemd voor nieuwe bibliotheekboeken. Er is sprake van een zeer gevarieerd aanbod. De prijzen variëren van 1 tot 3 euro per stuk. In deze Pariodiek treft u er een lijst van aan.
Boekrecensies: Deze worden positief bevonden. We gaan er dus mee door.
8. De pariodiek etc.
Joop memoreert dat er 9 Pariodieken zijn verschenen en bedankt Martine en Willem voor hun bijdragen.
De afspraak voor 18 januari is niet helemaal goed gegaan. Door allerlei perikelen is het de 11e geworden. Dat kwam zowel Loes als Fred beter uit ook. Een geluk bij een ongeluk.
9. Suggesties komende seizoen Genoemd worden o.a.
Tenen lezen
Horoscoop (misschien voor de huisavond)
Lichtbollen fotograferen (orbs) met Ed Vos
Graancirkels met Janet Ossenbaard
Trillingen>ziektebeelden met Matthijs van der Stroom
Jan Willem zal kijken of hij er de mensen bij kan vinden.
10.Ledenverlies: hoe dit op te vangen
In de laatste bestuursvergadering werd al een aantal suggesties gedaan. Het bestuur vond het echter raadzaam dit punt in wat bredere kring (te weten de Algemene Ledenvergadering) te bespreken.
De tijden veranderen. Nu zijn er vele verenigingen die net als wij esoterische onderwerpen behandelen. Er zijn ook veel meer boeken te koop over die onderwerpen dan in de tijd van oprichting, inmiddels al weer zo’n 25 jaar geleden. Het aanbod binnen de Zaanstreek qua cursussen en lezingen is groot en bovendien treedt wellicht een vorm van verzadiging op.
Uit de discussie komt o.a. het volgende naar voren:
De berichten over de avonden moeten in de krant. Dat gebeurt vaak niet. Wij moeten dus zorgen een aanspreekpunt bij de gratis weekbladen te hebben.
Er moeten op meer punten in de Zaanstreek folders en posters worden verspreid.
De posters moeten een korte uitleg geven over het onderwerp van de lezing.
De vereniging zou op braderieën, beurzen, etc. kunnen gaan staan met een infostand.
Mogelijk kunnen we samenwerken met andere Zaanse esoterische verenigingen om bijvoorbeeld ook eens duurdere sprekers te kunnen uitnodigen.
11. De open dag: Op de open dag worden niet tot nauwelijks nieuwe leden geworven. Toch is de open dag een goed instrument om het seizoen te beginnen. Mogelijk moet er tijdens die open dag meer informatie over de vereniging worden gegeven via een stand. De vraag is ook: moet de open dag elk jaar of kan het ook om de twee jaar? In principe is afgesproken om dit najaar de open dag wat later te houden. Eind oktober zouden we wat meer bezoekers kunnen trekken, omdat we dan de enige zijn.
Over dit onderwerp is het laatste woord nog niet gesproken.
12. De voorzitter sluit onder dankzegging de vergadering.
Mensen, ik zit met wat vraagtekens. Net als jullie heb ik me ook al jaren in het spirituele verdiept. Ik heb geen idee hoeveel boeken ik daar al over gelezen heb, maar het zijn er heel veel. Af en toe heb je weer een nieuwe hype. De Celestijnse Belofte sloeg destijds in als een bom, voornamelijk ook bij velen die nog niet zo spiritueel georiënteerd waren, denk ik. En de Ongewoon Gesprek met God boeken natuurlijk ook. En dan recentelijk de boeken van The Secret. Dit laatste boek belooft gouden bergen. Daarom vond het ook zo gretig aftrek. Van mijn mentor Deepak Chopra, naar wie ik heel goed heb geluisterd, heb ik goed begrepen dat alles in het leven onderhavig is aan een aantal wetmatigheden. Een daarvan is de wet van oorzaak en gevolg. Als je onbaatzuchtig bent en geeft zonder terug te verlangen, dan zit je in wezen snor, want dan komt alles wat je nodig hebt bij je terug. Vooral als je doet wat bij jouw dharma in dit leven hoort, dan moet alles moeiteloos naar je toe stromen. Je dharma is in feite jouw weg. Als je ontdekt wat je passie is en als je die volgt en daar iets mee doet wat je ook met anderen kunt delen, dan ben je in dharma.
Nu dacht ik dat ik zo leefde. Met mijn echtgenoot besloten wij indertijd niet voor carrière te gaan, maar voor een veilige thuishaven voor onze kids. Dus leverden we een dikke portemonnee in om thuis te kunnen zijn voor onze spruiten. Geen moment spijt van gehad, houdt u mij aub ten goede. In die tijd hebben we veel dingen gedaan op vrijwillige basis. Zo schreef ik bijvoorbeeld 8 jaar lang een column zonder daar betaald voor te krijgen. Ik vond dat helemaal niet erg. Sterker nog ik schrijf zo graag dat ik blij toe was dat ik het ergens in kwijt kon waar mensen het konden lezen.
Nu moet ik zeggen dat ik me onlangs realiseerde dat Nederland barst van de columnisten, die ook leuke dingen schrijven, en die daar wel voor betaald krijgen. Wat ik nu niet zo goed snap is het volgende: ook al is schrijven mijn passie, en ben ik wanneer ik het doe in dharma, toch levert mij dat geen inkomen op. Ben ik nu zo stom dat ik dit niet snap? Waarschijnlijk wel.
Ik heb een rotsvast vertrouwen in het Universum en weet dus dat er voor mij gezorgd wordt. Daarom heb ik mezelf maar voorgehouden dat schrijven dus blijkbaar toch niet mijn dharma is. Ik begrijp het niet echt vooral omdat ik er zo van geniet, maar ik accepteer dat ik het niet begrijp omdat ik weet dat we nu eenmaal te klein zijn om het grote geheel te overzien. Ik moet loslaten dat ik dingen niet snap. Het is oké.
Nu kan ik best accepteren dat schrijven mijn dharma niet is, jammer, maar helaas. Maar ja, dan ga ik omdat ik nu eenmaal zo ben, natuurlijk op zoek naar wat wel mijn dharma is. Ik neem aan dat dit dan tweeledig moet zijn. Ik houd heel erg veel van mensen helpen en dus is counselling en vooral spiritueel coaching iets wat ik graag doe. Ik ben er ook goed in, dus in zoverre klopt het dharma-technisch, zal ik maar zeggen. Tevens kan ik niet zonder tekenen en schilderen en klodder heel wat weg zo op mijn zoldertje. Ik kan dat niet helpen, ik moet het doen en ik ben dus zo’n beetje een crea bea. Niets mis mee, heerlijk om te doen en waarom weet ik dat dit ook mijn dharma is? Omdat ik er wanneer ik er mee bezig ben de tijd mee uit het oog verlies. Sterker nog ik vergeet gewoon te eten als ik schilder en het toppunt van bewijs dat dit mijn dharma is, is dat ik mijn thee vergeet op te drinken. Dat laatste is echt tekenend (geintje, woordgrap..) want ik ben verslaafd aan thee.
Nu ik dus voor mezelf denk te weten dat dit mijn pad is heb ik een ruimte nodig om dit te kunnen uitoefenen. Het werken met cliënten en het schilderen behoeft een plek. Aangezien mijn echtgenoot afgelopen jaar heeft overleefd en weer vrolijk rondloopt, leek het ons een goed plan om nu op zoek te gaan naar een ruimte voor mij. Opgewekt gingen we het internet op en bezochten alle makelaars websites en allerlei andere sites op zoek naar een werkruimte annex atelier. Het liefst in Koog aan de Zaan, of Wormerveer of zo. Ik had over de Koog gereden en er stonden allerlei bordjes te koop. Niet erg veel bordjes met te huur. Maar we struinden geduldig de een na de andere website af. En ook al waren we zeer opgewekt, na niet al te lange tijd zakte de moed ons in de schoenen, want de prijzen die we tegenkwamen waren zo ontzettend hoog. Eigenlijk absurd. Voor ons onbetaalbaar.
Nu is mijn vraag de volgende: heb ik het dan toch weer fout? Is dit ook niet mijn dharma? Hoe kom ik erbij om dit te vragen? Wel, als het Universum het voor mij noodzakelijk zou vinden om dit pad te lopen, waarom zorgt het er dan niet voor dat er een werkplek is die wij wel op kunnen brengen?
Mensen, weten jullie het antwoord?
Mensen, tobben jullie ook zo met dit soort vragen waar je geen duidelijk antwoord op krijgt?
Mensen, weten jullie soms een plek die voor mij geschikt zou zijn ?
Martine Clausen, zoeker.
martineclausen@gmail.com
Reverend Monkey…
Ieder mens bekijkt de wereld vanuit zijn eigen centrum. Vanuit jouw positie in het midden vloeit dan de wereld alle kanten uit. Zo stelt Deepak Chopra in een van zijn boeken. Dus terwijl ik vanuit mijn centrum de wereld aan het beleven ben, beleeft u ook de wereld vanuit uw centrum en alles vloeit en golft om uw kern, maar ook om de kern van uw buurman of de kern van de postbode etc. Allemaal perspectieven, die natuurlijk allemaal met elkaar verbonden zijn. Dat behoeft geen betoog, dat zijn we wel met elkaar eens inmiddels.
Zo kunnen we dus heerlijk het woordje egocentrisme in de plaats stellen van egoïsme en is alles ineens een heel ander verhaal. Nu opeens is het niet meer erg om de wereld vanuit ons perspectief te bezien, zolang we maar begrijpen en accepteren dat elders anderen vanuit hun eigen gezichtsveld rond koekeloeren.
So far so good.
Wat nu als je het beu bent om de wereld steeds maar weer vanuit je centrum te ervaren? Wat nu als je gewoon eigenlijk moe word van jezelf? Dat haantje de voorste van een ego dat in je hersenpan heen en weer dendert en altijd ongevraagd zijn mening ventileert. Die onvermoeibare aap die maar heen en weer klautert en zelfs op momenten dat je hem de toegang weigert, rustig door de achterdeur weer naar binnen glipt.
Ik zelf ben af en toe gewoon zo moe van dat ego. Werkelijk waar.
Laatst zat ik in een ruimte met andere mensen en luisterde naar mezelf. Natuurlijk was ik weer eens aan het wauwelen, gesprek op gang houden, vriendelijk, glimlachen.
Eerst niet hoor, eerst dacht ik: eens kijken wat er gebeurt als ik mijn mond houd. Nou, dat werd snel duidelijk. Er gebeurde niets. Niemand zei iets en het voelde ongemakkelijk. Ik hield zo lang ik kon mijn mond dicht en besteedde erg veel aandacht aan de vensters en dergelijke. Aangezien ik nooit om een gedachte verlegen ben, zat ik even heerlijk te peinzen over een aantal dingetjes die me zo recentelijk waren toegevallen (overkomen gebruik ik maar niet meer als term, ik geloof nu eenmaal niet in toevalligheden). Maar ja, op een gegeven moment vond ik het zo raar dat we daar met zijn zessen zaten en niemand wat zei, dat ik maar het gesprek opende. Iedereen opgelucht natuurlijk. Ik voelde me net zo’n talkshow host.
Maar nu, ik stond net de aardappels te schillen, die aap ging gewoon zijn gang in mijn bovenkamer, en ik had er zo ontzettend tabak van. Eigenlijk wil ik die hele aap niet meer horen. Ik wil gewoon een totale stilte daarbinnen. Geen ruis meer, geen geredeneer meer, geen overpeinzingen, helemaal niets meer.
Kreeg ik een paar dagen geleden een prachtige website onder ogen. Pachamama.org. Dat is een meditatiedorp ergens in Costa Rica waar een verlichte jongeman zit die een ecodorp heeft opgericht. Hij heeft zijn verlichting via Osho bereikt naar ik begrijp. Afijn, het leek mij wel wat om eens een tijdje in de ongerepte natuur bij aangename temperatuur in het tropisch regenwoud te gaan zitten mediteren. Beetje yoga, beetje seva (onbaatzuchtige dienstverlening: lees huishoudelijke klusjes doen als koken en schoonmaken ed.) mediteren en proberen die aap te killen.
Maar ja, die aap natuurlijk onmiddellijk met zijn grote mond brullen dat Costa Rica niet om de hoek was, dat de kinderen dat echt niet gezellig zouden vinden, dat ik ook naar de ashram van Amma zou kunnen gaan, dat ik eens wat nuttigs moest gaan doen, dat ik niet mijn huis uithoefde om stil te kunnen worden van binnen enz enz. Dat beest brulde maar door. Echt, die heeft mijn geest volledig in zijn macht. Ik zou eigenlijk heel graag eens uit mijn eigen hoofd ontsnappen.
Nu niet aankomen met: mediteer je dan niet meer? Ja, maar die aap is dol op meditatie, de laatste tijd maakt hij uit wanneer ik mediteer en hij vermaakt zich tijdens die gelegenheid uitermate goed. Buitengewoon goed, mag ik wel zeggen.
Dus daar ben ik af en toe een beetje korzelig over.
Kijk ik kan ook wel beredeneren dat we nu eenmaal allemaal ons eigen lichaam meekrijgen tijdens dit aardse bestaan en dat het dus prima is dat we de wereld vanuit ons o zo belangrijke centrumpje beleven.
Alleen ik heb er genoeg van.
Ik wil uit dit beperkte hoofd breken. Vroeger heb ik vaak gedacht dat het voor mij een optie zou zijn om een klein ritsje aan te laten brengen, of een scharniertje, in mijn schedeldak. Als ik dat dan zou openen, dan zou mijn schedel een stukje gelicht kunnen worden en dan zou de bedorven gedachteaap even kunnen ontsnappen. Dat zou in mijn optiek een hoop ruimte bieden. Maar ja, geen chirurg die om die reden een scharniertje aan wil brengen natuurlijk.
Deepak heeft een oefening die ik veel doe: je kijkt naar jezelf vanaf een afstandje. Zo heb ik ook die aap ontdekt. Ik stond vanaf zo’n twee meter van mezelf vandaan naar mij te kijken en had in de gaten dat die aap meer controle had over mij, dan ik over die aap. Eerst werd ik daar verdrietig om, want het is toch best sneu, maar toen ik zo een tijdje door bleef gaan met kijken, schoot ik natuurlijk in de lach. Het was ook best een koddig gezicht om iemand zo te zien struggelen met iets wat ze nota bene zelf creëert.
In elk geval ben ik er nog niet uit. Ik ga nog regelmatig naar mensen die mij kunnen inspireren, althans dat hoop ik dan. Laatst naar Tolle, en 3 dagen naar Amma, en ik lees nog altijd veel.
Nu ga ik om mezelf toch wat meer kans te geven volgende week naar Parijs, Amma is daar ook 3 dagen en ik ben van plan om me nogmaals te doordrenken van het Goddelijke Moeder principe en bovendien eens flink wat seva te doen.
Het lijkt me ook machtig om zo’n hele tournee van Amma mee te gaan, maar ja, daar is mijn aap weer. Die zegt: dat doe je maar over een paar jaar als je zoon wat ouder is. Die aap heeft altijd van dat rechtschapen commentaar. Eigenlijk is dat beest net een moraalridder, nog even en hij bouwt een klein kanseltje in mijn hoofd voor zichzelf. Noemt hij zich Reverend Monkey of zo.
Hoe is dat eigenlijk met jullie apen? Hebben jullie die ook? Of veel minder? Ik ben wel benieuwd. Misschien komt de aap met vlagen en vliegt hij jullie soms ook aan. Ik weet het niet.
In elk geval heb ik een manier gevonden om die aap af en toe onder de duim te houden. Als ik schrijf, of als ik schilder. Vooral als ik dan tijdens het schilderen ook nog eens muziek speel, nou dan is die aap eindelijk even stil.
Misschien vindt hij de muziek ook mooi. Bestond er maar een apenvanger van Hamelen….
