Hunkeren is een mooi woord. Je doet het als je ergens heel veel zin in hebt, maar er eigenlijk geen vat op hebt om het naar je toe te halen bijvoorbeeld.
Vroeger hunkerde ik altijd naar mijn verjaardag. De datum stond al jaren vast, wat je als cadeautje kreeg was niet veel maar was toch iets geweldigs en zelfs de ooms en tantes die op visite kwamen kon ik wel wegkijken. Er was een gevoel op zo’n dag, een gevoel dat ik het was! Ik had het toen ook niet goed kunnen verdragen als ik kinderen of grote mensen had gekend die op dezelfde dag jarig waren geweest. Het draaide één dag om mij en niemand had zich daar mee te bemoeien. Tegenwoordig is het wel een beetje anders: weer een jaar er bij, waar moet dat heen?!
Zo kan ik nu nog hunkeren naar de lente. Je weet dat het komt, alleen de precieze datum is niet zaligmakend, want het ligt echt aan het weer. Als je zoals afgelopen week buiten loopt, lekker in het zonnetje, dan weet je ineens weer hoe dat voelt. Alleen de temperatuur blijft nog wat achter, maar je weet dat het komt.
Het heeft waarschijnlijk ook iets te maken met de voorjaarsmoeheid, die zo’n beetje elke mens met soeliaki heeft. We hebben het echt een beetje nodig om de vitaminen, die het zonlicht over ons uitstort, in ons te verzamelen om zo de komende herfst en winter weer door te kunnen komen.
Een lichte hunkering heb ik nu naar de avond met Avani van Leeuwe, die september 2008 bij ons was en ons een geweldige avond voorschotelde. Het komt niet vaak voor dat we zo snel al weer dezelfde spreker uitnodigen, maar in dit geval maken we graag een uitzondering. De mensen die toen geweest zijn zullen nu ook graag weer komen en de mensen die toen niet geweest zijn zullen nu ook de gelegenheid krijgen hem te zien en te horen op 15 maart.
Fijn jullie dan allemaal weer te zien.
Gister lag ik lekker in mijn bed en hoorde mijn zoon onder de douche gaan. Zo’n 14 jarige is een fenomeen op zich. De ene keer ligt hij de hele dag in bed te X boxen en doucht helemaal niet, en de andere keer blijft hij er veel te lang onder staan. In gedachten zei ik ‘Nou, Bob, nu ben je wel schoon!’ en grappig genoeg draaide hij onmiddellijk de kranen dicht. Ik draaide me nog een keertje lekker om. Vanochtend stond hij weer onder de douche en herhaalde het ritueel zich. Wederom dacht ik: ‘Nu ben je wel klaar Bob’ en ja hoor, hij stopte gelijk. Gistermorgen kwam ik aanfietsen bij de brug aan het eind van de Lelielaan, ik keek naar de brug en dacht: nu gaat hij dicht. En verdomd hij ging nog dicht ook!
Is dat alles toeval of heb ik een toverstok in mijn hoofd? Waarschijnlijk is het wat mijn zoon en mij betreft gedachtenoverbrenging, Voor wat betreft de brug…. Tja..
Vorige keer verzocht ik op deze plaats om een werkruimte, inmiddels heeft het welwillend Universum mij op mijn wenken bediend. Erik had iets gevonden en was wezen kijken met de verhuurder. Ik kon niet mee omdat ik moest werken. Hij kwam thuis en zei dat hij een goede plek voor me had gevonden. Hij had foto’s gemaakt en liet ze zien. Ik was niet enthousiast. Op grond van de foto’s dacht ik bij mezelf dat dit het niet was. Nu is Erik zo’n zachtaardige lieverd. Hij zal niet stampvoetend aandringen en mij een eigenwijze dondersteen noemen. Op zijn manier maande hij mij om toch in elk geval even te gaan kijken. ‘Nou, ik ga niet met die makelaar hoor’, zei ik. ‘Ik rijd er wel gewoon langs.’ De dag daarvoor was ik namelijk met een makelaar bij een pand wezen kijken. Prachtig hoor daar niet van, maar te duur en ik kreeg een heel verhaal over me heen. Afijn, ik rijd dus naar het pand waar Erik die morgen geweest was. Ik keek door de deur naar binnen, maar kon er niet in, ik zag ook niemand, dus pech. Ik besloot om maar even rond het pand te lopen, had ik toch nog iets gezien. Misschien kon ik door een raam ergens gluren of zo. Ik liep er om heen en kon niet veel ontdekken. Dus liep ik maar weer terug. Net toen ik de hoek om kwam zag ik iemand de deur ingaan. Als een haas rende ik er achter aan en tikte net op tijd op het glas. Een mevrouw opende de deur. Ik legde uit waarvoor ik kwam en zij bleek ‘toevallig’ degene te zijn die de sleutel van de ruimte die te huur stond had. Ze gaf me even een rondleiding. Het bleek een mooie grote ruimte en het pand bleek gevuld met allemaal creatievelingen. Ik besloot de ruimte te nemen. Het is groot genoeg om individueel met mensen te werken, maar ook heerlijk cursus te geven en dan is er nog plek voor schildersezels en mijn spullen voor de creatieve therapie.
Nog zo’n staaltje: Afgelopen zondag reed ik er in de auto langs om de plek aan mijn dochter en een vriend te laten zien. Aangezien ik nog geen sleutel had kon ik ze de binnenkant niet laten zien. De vriend stapte uit de auto en ging het trapje op. Hij keek
naar binnen en precies op dat moment stapte er iemand de gang in die hem zag. Diegene deed de buitendeur open. Hij bleek ‘toevallig’ degene die dit weekend van ‘mijn’ ruimte gebruik zou maken omdat hij portretfotograaf is. Hij liet ons binnen en showde ons het hele gebouw. Daarna liet hij ons de ruimte zien die ik ga huren en demonstreerde op de koop toe zijn kunst aan ons in de vorm van het nemen van een professionele portretfoto van mijn dochter. Mijn vriend die amateurfotograaf is en hij konden het prima samen vinden.
Als ik een seconde later aan was komen rijden dan had dit alles niet kunnen gebeuren.
Dat moet wel synchroniciteit zijn. In elk geval is het geen toeval. Of zou het een staaltje van de wet van de aantrekkingskracht zijn waarover de laatste jaren zoveel geschreven wordt?
In elk geval ging ik er gister op het fietsje naar toe om de sleutel te halen, het is hooguit 7 minuten fietsen van mijn huis. Het was 1 maart. Het heeft de afgelopen weken steeds geregend maar gister niet. De zon straalde aan de hemel.
Een nieuw begin mensen. Het voelt goed!
Mensen, ik zit met wat vraagtekens. Net als jullie heb ik me ook al jaren in het spirituele verdiept. Ik heb geen idee hoeveel boeken ik daar al over gelezen heb, maar het zijn er heel veel. Af en toe heb je weer een nieuwe hype. De Celestijnse Belofte sloeg destijds in als een bom, voornamelijk ook bij velen die nog niet zo spiritueel georiënteerd waren, denk ik. En de Ongewoon Gesprek met God boeken natuurlijk ook. En dan recentelijk de boeken van The Secret. Dit laatste boek belooft gouden bergen. Daarom vond het ook zo gretig aftrek. Van mijn mentor Deepak Chopra, naar wie ik heel goed heb geluisterd, heb ik goed begrepen dat alles in het leven onderhavig is aan een aantal wetmatigheden. Een daarvan is de wet van oorzaak en gevolg. Als je onbaatzuchtig bent en geeft zonder terug te verlangen, dan zit je in wezen snor, want dan komt alles wat je nodig hebt bij je terug. Vooral als je doet wat bij jouw dharma in dit leven hoort, dan moet alles moeiteloos naar je toe stromen. Je dharma is in feite jouw weg. Als je ontdekt wat je passie is en als je die volgt en daar iets mee doet wat je ook met anderen kunt delen, dan ben je in dharma.
Nu dacht ik dat ik zo leefde. Met mijn echtgenoot besloten wij indertijd niet voor carrière te gaan, maar voor een veilige thuishaven voor onze kids. Dus leverden we een dikke portemonnee in om thuis te kunnen zijn voor onze spruiten. Geen moment spijt van gehad, houdt u mij aub ten goede. In die tijd hebben we veel dingen gedaan op vrijwillige basis. Zo schreef ik bijvoorbeeld 8 jaar lang een column zonder daar betaald voor te krijgen. Ik vond dat helemaal niet erg. Sterker nog ik schrijf zo graag dat ik blij toe was dat ik het ergens in kwijt kon waar mensen het konden lezen.
Nu moet ik zeggen dat ik me onlangs realiseerde dat Nederland barst van de columnisten, die ook leuke dingen schrijven, en die daar wel voor betaald krijgen. Wat ik nu niet zo goed snap is het volgende: ook al is schrijven mijn passie, en ben ik wanneer ik het doe in dharma, toch levert mij dat geen inkomen op. Ben ik nu zo stom dat ik dit niet snap? Waarschijnlijk wel.
Ik heb een rotsvast vertrouwen in het Universum en weet dus dat er voor mij gezorgd wordt. Daarom heb ik mezelf maar voorgehouden dat schrijven dus blijkbaar toch niet mijn dharma is. Ik begrijp het niet echt vooral omdat ik er zo van geniet, maar ik accepteer dat ik het niet begrijp omdat ik weet dat we nu eenmaal te klein zijn om het grote geheel te overzien. Ik moet loslaten dat ik dingen niet snap. Het is oké.
Nu kan ik best accepteren dat schrijven mijn dharma niet is, jammer, maar helaas. Maar ja, dan ga ik omdat ik nu eenmaal zo ben, natuurlijk op zoek naar wat wel mijn dharma is. Ik neem aan dat dit dan tweeledig moet zijn. Ik houd heel erg veel van mensen helpen en dus is counselling en vooral spiritueel coaching iets wat ik graag doe. Ik ben er ook goed in, dus in zoverre klopt het dharma-technisch, zal ik maar zeggen. Tevens kan ik niet zonder tekenen en schilderen en klodder heel wat weg zo op mijn zoldertje. Ik kan dat niet helpen, ik moet het doen en ik ben dus zo’n beetje een crea bea. Niets mis mee, heerlijk om te doen en waarom weet ik dat dit ook mijn dharma is? Omdat ik er wanneer ik er mee bezig ben de tijd mee uit het oog verlies. Sterker nog ik vergeet gewoon te eten als ik schilder en het toppunt van bewijs dat dit mijn dharma is, is dat ik mijn thee vergeet op te drinken. Dat laatste is echt tekenend (geintje, woordgrap..) want ik ben verslaafd aan thee.
Nu ik dus voor mezelf denk te weten dat dit mijn pad is heb ik een ruimte nodig om dit te kunnen uitoefenen. Het werken met cliënten en het schilderen behoeft een plek. Aangezien mijn echtgenoot afgelopen jaar heeft overleefd en weer vrolijk rondloopt, leek het ons een goed plan om nu op zoek te gaan naar een ruimte voor mij. Opgewekt gingen we het internet op en bezochten alle makelaars websites en allerlei andere sites op zoek naar een werkruimte annex atelier. Het liefst in Koog aan de Zaan, of Wormerveer of zo. Ik had over de Koog gereden en er stonden allerlei bordjes te koop. Niet erg veel bordjes met te huur. Maar we struinden geduldig de een na de andere website af. En ook al waren we zeer opgewekt, na niet al te lange tijd zakte de moed ons in de schoenen, want de prijzen die we tegenkwamen waren zo ontzettend hoog. Eigenlijk absurd. Voor ons onbetaalbaar.
Nu is mijn vraag de volgende: heb ik het dan toch weer fout? Is dit ook niet mijn dharma? Hoe kom ik erbij om dit te vragen? Wel, als het Universum het voor mij noodzakelijk zou vinden om dit pad te lopen, waarom zorgt het er dan niet voor dat er een werkplek is die wij wel op kunnen brengen?
Mensen, weten jullie het antwoord?
Mensen, tobben jullie ook zo met dit soort vragen waar je geen duidelijk antwoord op krijgt?
Mensen, weten jullie soms een plek die voor mij geschikt zou zijn ?
Martine Clausen, zoeker.
martineclausen@gmail.com
Reverend Monkey…
Ieder mens bekijkt de wereld vanuit zijn eigen centrum. Vanuit jouw positie in het midden vloeit dan de wereld alle kanten uit. Zo stelt Deepak Chopra in een van zijn boeken. Dus terwijl ik vanuit mijn centrum de wereld aan het beleven ben, beleeft u ook de wereld vanuit uw centrum en alles vloeit en golft om uw kern, maar ook om de kern van uw buurman of de kern van de postbode etc. Allemaal perspectieven, die natuurlijk allemaal met elkaar verbonden zijn. Dat behoeft geen betoog, dat zijn we wel met elkaar eens inmiddels.
Zo kunnen we dus heerlijk het woordje egocentrisme in de plaats stellen van egoïsme en is alles ineens een heel ander verhaal. Nu opeens is het niet meer erg om de wereld vanuit ons perspectief te bezien, zolang we maar begrijpen en accepteren dat elders anderen vanuit hun eigen gezichtsveld rond koekeloeren.
So far so good.
Wat nu als je het beu bent om de wereld steeds maar weer vanuit je centrum te ervaren? Wat nu als je gewoon eigenlijk moe word van jezelf? Dat haantje de voorste van een ego dat in je hersenpan heen en weer dendert en altijd ongevraagd zijn mening ventileert. Die onvermoeibare aap die maar heen en weer klautert en zelfs op momenten dat je hem de toegang weigert, rustig door de achterdeur weer naar binnen glipt.
Ik zelf ben af en toe gewoon zo moe van dat ego. Werkelijk waar.
Laatst zat ik in een ruimte met andere mensen en luisterde naar mezelf. Natuurlijk was ik weer eens aan het wauwelen, gesprek op gang houden, vriendelijk, glimlachen.
Eerst niet hoor, eerst dacht ik: eens kijken wat er gebeurt als ik mijn mond houd. Nou, dat werd snel duidelijk. Er gebeurde niets. Niemand zei iets en het voelde ongemakkelijk. Ik hield zo lang ik kon mijn mond dicht en besteedde erg veel aandacht aan de vensters en dergelijke. Aangezien ik nooit om een gedachte verlegen ben, zat ik even heerlijk te peinzen over een aantal dingetjes die me zo recentelijk waren toegevallen (overkomen gebruik ik maar niet meer als term, ik geloof nu eenmaal niet in toevalligheden). Maar ja, op een gegeven moment vond ik het zo raar dat we daar met zijn zessen zaten en niemand wat zei, dat ik maar het gesprek opende. Iedereen opgelucht natuurlijk. Ik voelde me net zo’n talkshow host.
Maar nu, ik stond net de aardappels te schillen, die aap ging gewoon zijn gang in mijn bovenkamer, en ik had er zo ontzettend tabak van. Eigenlijk wil ik die hele aap niet meer horen. Ik wil gewoon een totale stilte daarbinnen. Geen ruis meer, geen geredeneer meer, geen overpeinzingen, helemaal niets meer.
Kreeg ik een paar dagen geleden een prachtige website onder ogen. Pachamama.org. Dat is een meditatiedorp ergens in Costa Rica waar een verlichte jongeman zit die een ecodorp heeft opgericht. Hij heeft zijn verlichting via Osho bereikt naar ik begrijp. Afijn, het leek mij wel wat om eens een tijdje in de ongerepte natuur bij aangename temperatuur in het tropisch regenwoud te gaan zitten mediteren. Beetje yoga, beetje seva (onbaatzuchtige dienstverlening: lees huishoudelijke klusjes doen als koken en schoonmaken ed.) mediteren en proberen die aap te killen.
Maar ja, die aap natuurlijk onmiddellijk met zijn grote mond brullen dat Costa Rica niet om de hoek was, dat de kinderen dat echt niet gezellig zouden vinden, dat ik ook naar de ashram van Amma zou kunnen gaan, dat ik eens wat nuttigs moest gaan doen, dat ik niet mijn huis uithoefde om stil te kunnen worden van binnen enz enz. Dat beest brulde maar door. Echt, die heeft mijn geest volledig in zijn macht. Ik zou eigenlijk heel graag eens uit mijn eigen hoofd ontsnappen.
Nu niet aankomen met: mediteer je dan niet meer? Ja, maar die aap is dol op meditatie, de laatste tijd maakt hij uit wanneer ik mediteer en hij vermaakt zich tijdens die gelegenheid uitermate goed. Buitengewoon goed, mag ik wel zeggen.
Dus daar ben ik af en toe een beetje korzelig over.
Kijk ik kan ook wel beredeneren dat we nu eenmaal allemaal ons eigen lichaam meekrijgen tijdens dit aardse bestaan en dat het dus prima is dat we de wereld vanuit ons o zo belangrijke centrumpje beleven.
Alleen ik heb er genoeg van.
Ik wil uit dit beperkte hoofd breken. Vroeger heb ik vaak gedacht dat het voor mij een optie zou zijn om een klein ritsje aan te laten brengen, of een scharniertje, in mijn schedeldak. Als ik dat dan zou openen, dan zou mijn schedel een stukje gelicht kunnen worden en dan zou de bedorven gedachteaap even kunnen ontsnappen. Dat zou in mijn optiek een hoop ruimte bieden. Maar ja, geen chirurg die om die reden een scharniertje aan wil brengen natuurlijk.
Deepak heeft een oefening die ik veel doe: je kijkt naar jezelf vanaf een afstandje. Zo heb ik ook die aap ontdekt. Ik stond vanaf zo’n twee meter van mezelf vandaan naar mij te kijken en had in de gaten dat die aap meer controle had over mij, dan ik over die aap. Eerst werd ik daar verdrietig om, want het is toch best sneu, maar toen ik zo een tijdje door bleef gaan met kijken, schoot ik natuurlijk in de lach. Het was ook best een koddig gezicht om iemand zo te zien struggelen met iets wat ze nota bene zelf creëert.
In elk geval ben ik er nog niet uit. Ik ga nog regelmatig naar mensen die mij kunnen inspireren, althans dat hoop ik dan. Laatst naar Tolle, en 3 dagen naar Amma, en ik lees nog altijd veel.
Nu ga ik om mezelf toch wat meer kans te geven volgende week naar Parijs, Amma is daar ook 3 dagen en ik ben van plan om me nogmaals te doordrenken van het Goddelijke Moeder principe en bovendien eens flink wat seva te doen.
Het lijkt me ook machtig om zo’n hele tournee van Amma mee te gaan, maar ja, daar is mijn aap weer. Die zegt: dat doe je maar over een paar jaar als je zoon wat ouder is. Die aap heeft altijd van dat rechtschapen commentaar. Eigenlijk is dat beest net een moraalridder, nog even en hij bouwt een klein kanseltje in mijn hoofd voor zichzelf. Noemt hij zich Reverend Monkey of zo.
Hoe is dat eigenlijk met jullie apen? Hebben jullie die ook? Of veel minder? Ik ben wel benieuwd. Misschien komt de aap met vlagen en vliegt hij jullie soms ook aan. Ik weet het niet.
In elk geval heb ik een manier gevonden om die aap af en toe onder de duim te houden. Als ik schrijf, of als ik schilder. Vooral als ik dan tijdens het schilderen ook nog eens muziek speel, nou dan is die aap eindelijk even stil.
Misschien vindt hij de muziek ook mooi. Bestond er maar een apenvanger van Hamelen….
